Touro, 2 de marzo do 2020 – A Casa da Cultura de Touro encheuse este sábado 29 para facer balance dos dous anos e medio de loita contra a mina de Touro-O Pino.
Tres mulleres da Plataforma, xunto con representantes de organizacións que tiveron unha fonda implicación na loita contra a mina (Serafín González da Sociedade Galega de Historia Natural, Xaquín Rubido da Plataforma pola defensa da Ría de Arousa e Fins Eirexas da asociación ecoloxista ADEGA), debullaron nas súas intervencións diferentes aspectos deste proceso ata acadar a DIA negativa.
Traballo desde o 2017
Na xornada repasaron a loita veciñal dende que o DOG daquel 25 de agosto de 2017 trouxera a nova do proxecto mineiro: as xuntanzas, a preparación de alegacións, a necesidade de espallar os enormes impactos do proxecto, a presenza na rúa … agradecendo o apoio e empatía que recibiron da cidadanía e que quedou patente na enorme manifestación que encheu o Obradoiro o 10 de xuño de 2018.
A reunión serviu para reflexionar sobre o papel da muller hoxe en día nestas loitas, xa que no caso de Touro, unha boa parte da plataforma está formada por mulleres.
Analizouse o marco lexislativo actual que parece derivar cara unha desregularización feita a medida para que estes megaproxectos non atopen atrancos na súa tramitación. Na charla lembrouse que cando se iniciou a tramitación do proxecto para Touro, ao que acaba de dárselle carpetazo, aínda non entrara en vigor a Lei de fomento da implantación de iniciativas empresarias (a chamada “Lei Depredación”). Según as últimas novas esta lei podería ter continuidade en outras que vaian no mesmo senso, como a que iniciou a súa tramitación en xaneiro, a Lei de Avaliación Ambiental, da que temen poida dificultar aínda máis que a veciñanza sexa quen de defenderse de proxectos coma o da mina.
A restauración
O encontro serviu para analizar a necesidade de que dunha vez se aborde un proxecto serio de restauración dos terros da mina vella dos anos 70-80 que segue drenando a súa contaminación aos regatos da zona e que acaba no Ulla e na ría. Repasouse a necesidade de interacción con outras plataformas que loitan contra problemas medioambientais, sendo máis que nunca preciso a empatía e o compañeirismo.
As organizacións máis senlleiras lembraron loitas pasadas nas que a mobilización popular foi clave: dende os verquidos na fosa atlántica á traxedia do Prestige. E tamén a necesidade de unión entre as xentes do campo e do mar, un sector que soubo entender a dimensión do problema, a afección que lle suporía, e fixo esta loita súa.
