Moncho Fernandez ten voz de doblador e a seguridade do protagonista, creceu nun dos barrios mais coñecidos de Compostela, a Pontepedriña, e gustalle presumir por onde vai de compostelán.
Tiña a vista posta na profesión de maestro pero un bo día o basquet cruzouse no seu camiño “escomenzou no barrio, na Pontepedriña, un equipo de rapaces que non tiña adestrador e incorporeime ocupando ese posto, o que ia ser unha afición transformouse nunha profesión; a paixón é a mesma que tiña daquela, o meu plan de vida era ser profesor de xeografía e historia e dedicarlle o tempo libre ao baloncesto e agora cando me dín si estou a cumprir un soño digo que non porque nunca soñei que podería ser o adestrador do Obradoiro”.
A cidade cambiou moito e agora é doado para os rapaces atopar espazos de lecer pero daquela a trastenda da estación de tren era o lugar no que os cativos xogaban coas bicis ou subían as travesas de madeira que se acumulaban, e foi tamén o espazo dos primeiros entrenamentos de Moncho Fernández “xogábamos na esplanada da estación do tren, colgábamos un aro de bicicleta pegado a un madeiro e xogábamos alí ao baloncesto”.
Por aquel entón era mais doado acabar no futbol que en outro deporte e Moncho recoñécese fillo de Los Ángeles 84 “eu son un pouco fillo daquela medalla de plata de Los Ángeles 84 que significou un boom enorme para o baloncesto en todo o país, unha febre o redor do estado polos Epi, Fernando Martín, Corbalan, Romai, etc e gústame dicir que son fillo de ese boom” ese boom chegou a Compostela e os efectos os viviu en primeira persoa e en parte, como sempre sucede, grazas a un profesor ” No colexio tíñamos un profesor, Pepe Casal, que traíanos a xogadores, en aquel momento inaugurouse Santa Isabel, viu a selección española, aquela rusa de Sabonis, era un momento de moito rebumbio e o Obradoiro viña de baixar da primeira división e estaba na primeira B, sempre ouvo ambiente basquet na cidade”.
Os santiagueses lembramos o vello pavillón do Sar, uns polos concertos, outros polos circos, e Moncho situa alí o seu primeiro recordo “O meu primeiro recordo de baloncesto é subirme a un 600 verde sete persoas, meu pai, eu, un amigo que era o dono do 600, un montón de cativos e marchar polas brañas de Sar a ver xogar o Obradoiro; ademais no barrio había un grupo importante de xente que levaba as empanadas, botas de viño, queixos, era unha festa”.
Moncho menciona a Dylan para recoñecer que os tempos están cambiando pero cre que o Obradoiro conserva moito daquela época “Queda moito daquelo, o bo que ten este Obradoiro e que misturou por un lado toda aquela xente que ven de ese Obradoiro que fíxose camiñar polo deserto e toda a xente nova que se incorporou, esto o que fai é que volte a ter unha masa de afeccionados enorme que van ao campo, en lugar de comer empanadas comerán bocadillos ou outra cousa pero o obxetivo final é disfrutar, ir alí a pasalo ben e en ese aspecto, como recoñece o premio da ACB a mellor afición da liga, foi un premio non que non houbo ningún tipo de discusión”.
As suas andanzas como adestrador levárono fora da terra e si lle preguntas polo que votaba de menos o ten claro “o bo do viaxante e a volta [] cando chegaba sempre baixaba a dar un longo paseo pola zona vella que é un enclave como non hai en todo o mundo, sentarme nas terrazas, tomar un café; pero si falamos de cousas mais puntuais, menos dramáticas que a familia e demais que sempre se vota de menos, as patacas e o pan como aqui non as hai en ningún lado”.
O último ano foi agridoce para Moncho, os éxitos do equipo misturáronse co pasamento da sua nai, unha perda non so para o adestrador senón tamén para os seus veciños da Pontepedriña onde era moi querida; os recordos mistúranse do mesmo xeito e a vida segue “para ben ou para mal o deporte non para, cando as cousas van mal tes unha oportunidade inmediatamente e cando van ben non podes vivir do pasado, como dicía o outro se non melloras, empeoras; eso xa pasou, foi marabilloso, quedan os recordos e dende o punto de vista anímico, persoal, hai recordos que son para toda a vida; é inevitable cando acaecen estes momentos de éxito, por dicilo de algunha forma, e totalmente imposible esquecer a quenes foron os que se sacrificaron para que ti tiveras esa oportunidade”.
Está seguro que dentro de 15 anos se o Obradoiro segue a ter unha afección tan volcada seguirá tendo apoios, en canto a él, ten claro que seguirá sendo adestrador e quere disfrutar do día a día pero tamén “disfrutar da viaxe que te leva a ser co paso do tempo mellor adestrador e mellor persoa e todo ese tipo de cousas as que un aspira”; falar con Moncho Fernández é relaxante e sae da conversa querendo facer mellor as cousas, así se entende a progresión do seu equipo que seguro continuará na tempada que pronto comezará.
