Falamos coa fundadora do Festival Atlántica, Sole Felloza, cando chega a súa decimo terceira edición. O que para algúns sería mala sorte para os narradores é unha oportunidade de crear algo novo arredor das emocións da xente.
O Festival Atlántica naceu case con timidez nunha terra como a galega na que os contos forman parte do seu ADN. Se engadimos todo o que implica mirar a un océano como o Atlántico, o sustrato que deixou a emigración ou esa relación tan especial coa morte, que chega ao punto de chamarlle “pasamento”, o resultado é un festival único.
Sole Felloza é contadora pero tamén é fotógrafa polo que as imaxes, literais ou narradas, son parte do que fai e dela mesma. Esta será unha edición especial tamén porque Sole estrea espectáculo no que, como ela nos conta, a fotografía tamén terá o seu espazo.
Unha das cousas que fan especial ao Festival Atlántica son os espazos nos que se celebra. Os petróglifos de Bouza Bandín en Dodro, xardíns íntimos como o do Centro Socio Cultural Maruxa e Coralia en Santiago ou este ano San Andrés de Teixido… preguntámoslle a Sole se ten algún preferido
Atlántica comezou como un pqueno proxecto que creceu ata ocupar toda Galicia. Sole di medio broma medio en serio porque non se quedaría quieta. O certo é que é o seu proxecto e o quere aínda que as veces a desborde. O que máis valora é a colaboración cos demais, coas pequenas asociacións, cos colaboradores e ps patrocinadores, é un proxecto de todo.
O Festival Atlántica sempre sorprende ao que vai por primeira vez a calquera das citas. Escoitar é algo natural para o ser humano e cando atopas a alguén que sabe contar as cousas, que ten a capacidade de emocionar coa palabra, o resultado é único; aínda que un volva a escoitar ao mesmo contador xa non será igual, será mellor ou peor pero será distinto.
Temos por diante varios días para comprobar isto que acabamos de dicir. Non os desaproveitedes e acudide ás distintas citas, non xa temos reserva feita.
